No category

منابع پایان نامه درباره پلاسمودیوم، گلبول‌های، تشکیل

آئورت هنگام سیستول به حداکثر خود می‌رسد و حداقل آن در زمان دیاستول است (10).
1- 18-8 – سیستم گوارشی :
در دستگاه گوارش پرندگان نظیر سایر قسمت‌های بدن تغییراتی متناسب و هماهنگ با پرواز به وجود آمده است. مثلاً در محوطه دهان به جای دندان‌ها و استخوان‌های مفصلی سنگین و عضلات حجیم و وزین مخصوص جویدن در پستانداران وجود دارد نوک استخوان‌ها و عضلات مفصلی به مراتب سبک‌تر جایگزین شده‌اند و مری دارای قطر بیشتری است چون پرندگان غذا را نجویده می‌بلعند. سنگدان جهت گوارش مکانیکی غذا می‌باشد. پیش معده فاقد هر گونه غده گوارشی است و فقط محلی برای انباشت غذاست. پرنده دانه خوار دارای لوله گوارش بلندتری نسبت به پرندگان گوشت خوارند (10) .
1- 18- 9- خون :
خون به عنوان یک بافت زنده به طور مجزا در کبوتران بررسی می‌شود ابتدا لازم میدانم قید کنم که میزان کل آب بدن در کبوتر 36/ 0 وزن بدن است و 64 درصد وزن بدن را تشکیل می‌دهد. کل حجم خون در کبوتران برابر 2/9 میلی لیتر بر هر 100 گرم وزن پرنده و حجم پلاسما برابر 4/4 میلی لیتر بر هر 100 گرم وزن بدن پرنده است. فشار اسمزی پلاسمای پرندگان به طور قابل ملاحظه‌ای پایین‌تر از فشار اسمزی پلاسمای اکثر پستانداران می‌باشد. گلبول‌های قرمز پرندگان بیضی شکل و برخلاف گلبول‌های قرمز پستانداران هسته دار و در ضمن بزرگ‌تر است. ابعاد گلبول‌های قرمز در پرندگان بین 1/6 * 7/10 تا 8/15 * 2/10 میکرون متغیر بوده گونه‌های پست‌تر پرندگان دارای گلبول‌های قرمز کوچک‌تری می‌باشند. تعداد و حجم گلبول‌های قرمز خون تحت تأثیر عواملی چون : سن و جنس و هورمون‌ها و کمبود اکسیژن قرار دارد. تعداد گلبول‌های قرمز خون در کبوتر در دو جنس نر و ماده به ترتیب 4 و 07/3 میلیون در هر میلی لیتر خون می‌باشد. ابعاد گلبول‌های قرمز در کبوتر بر حسب قطر طولی و قطر عرضی به ترتیب 5/12 و 5/7 میکرون است. حجم گلبول‌های قرمز (درصد) در هماتوکریت خون کبوتر در دو جنس نر و ماده به ترتیب برابر 5/58 و 4/56 می‌باشد. در اینجا انواع گلبول‌های سفید در پرندگان را نام می‌بریم : 1. هتروفیل ها، 2. ائوزینوفیل ها، 3. بازوفیل ها 4. لمفوسیت ها 5. مونوسیت ها. تعداد گلبول‌های سفید کبوتر برابر 13000 گلبول در هر میلی لیتر مکعب خون می‌باشد (10).
لمفوسیتها = % 6/65، هتروفیل ها = % 23، ائوزینوفیلها = % 2/2، بازوفیل ها = % 6/2، موتوسیتها = % 6/6
1- 19- فیزیولوژی کبوتر
1) کبوتر سه پلک دارد. پلک سوم در کبوتر یک غشای بسیار شفاف است که هنگام گرد و غبار و یا تابش شدید نور خورشید از آن استفاده می‌کند.
2) کبوتر نه کیسه هوایی دارد که از یک سو اکسیژن مورد نیاز پرنده در هنگام اوج گرفتن را تأمین می‌کند و از طرفی دیگر باعث سبکی وزن پرنده در هنگام پرواز می‌شود.
3) وزن کل استخوان‌ها در کبوتر فقط 5 درصد از وزن کل پرنده را تشکیل می‌دهد.
4) کبوتر کیسه‌ای جهت ذخیره صفرا ندارد و کبد مستقیماً صفرا را به کانالی که منتهی به دوازدهه می‌گردد می‌ریزد.
5) سکوم یا روده کور در کبوتر نسبت به سایر پرندگان بسیار کوتاه است.
6) چینه دان کبوتر نر به مانند کبوتر ماه دارای غده‌هایی است که نوعی ماده شیر مانند (پرولاکتین) ترشح می‌کند که نرها را قادر می‌سازد همگام با ماده‌ها اقدام به تغذیه جوجه نمایند و این کار تا زمانی ادامه می‌یابد که جوجه‌ها بتوانند خود به تنهایی قادر به تهیه غذای خود شوند.
7) کبوترهای ماده به فاصله‌ی هشت روز پس از آمیزش با کبوترهای نر به فاصله زمانی 36 تا 48 ساعت از یکدیگر دو تخم بارور می‌گذارند. مدت خوابیدن بر روی تخم‌ها در تابستان هفده روز و در زمستان هجده روز است.
8) هر کبوتر نر فقط با یک کبوتر ماده جفت گیری می‌کند و هر دو به طور متناوب بر روی تخم‌ها می‌خوابند.
9) برخی از نژادهای اصیل ممکن است به صورت مستمر تا 5 سال زاد و ولد نمایند (11).
1- 20- انواع انگل‌های خونی و خارجی
1- 20- 1- تک یاخته‌های خونی بیماری زا در کبوتران :
پس از بیان کلیاتی چند پیرامون کبوتر در اینجا توضیحاتی را در مورد انواع تک یاخته‌های خونی در کبوتران و ناقلین این تک یاخته‌ها ایراد می‌گردد. از میان انواع مختلف تک یاخته‌های خونی که در پرندگان ایجاد بیماری می‌کند در کبوتر فقط سه نوع تک یاخته بیماری زا شناسایی شده است.
1- 20- 1- 1- گونه‌های پلاسمودیوم : (Plasmodium spp.)
1) عامل بیماری : (توصیف گونه)
بیماری انگلی است که علاوه بر کبوترها سایر پرندگان را نیز مبتلا می‌کند. عامل بیماری انگلی به نام پلاسمودیوم است که تاکنون بیش از 35 نوع آن را از پرندگان جدا کرده‌اند. گونه‌هایی که کبوترها را مبتلا می‌سازند. عبارتند از : 1. پلاسمودیوم ریلکتوم (p.relictum) 2. پلاسمودیوم اپلانگاتوم (p.elangatum) 3. پلاسمودیوم پینوئی (p.pinotti) که گونه اخیر در کبوتر به شدت بیماری زا و کشنده می‌باشد. باید به خاطر داشت که پرندگان با هیچ یک از پلاسمودیوم های سایر موجودات آلوده نمی‌شوند. در ادامه‌ی توصیف گونه‌ها باید بیان داشت که مالاریای پرندگان توسط چندین گونه پلاسمودیوم ایجاد می‌شود. گونه‌های با گامت‌های گرد یا نامنظم که هسته گلبول‌های میزبان را جا بجا می‌نمایند. عبارتند از پلاسمودیوم گالیناسئوم و پلاسمودیوم جاکستانوکلئر. گونه‌های با گامت طویل که اغلب هسته گلبول‌های میزبان را جا بجا نمی‌نمایند عبارتند از پلاسمودیوم دور و پلاسمودیوم فالاکس و پلاسمودیوم لوفور ( 11 و 5 ).
2) میزبان‌ها :
ممکن است انواع متنوعی از پرندگان را مبتلا سازد.
3) محل استقرار :
گامت‌ها در گلبول‌های قرمز و سلول‌های اندوتلیال پرندگان یافت می‌شوند.
4) ناقلین :
پشه‌های خانواده کولکس و آندس.
5) پراکندگی جغرافیایی :
انتشار جهانی دارد.
6) چرخه زندگی انگل :
به دنبال گزش کبوتر توسط پشه‌های خانواده کولکس یا اندس متعاقب ورود اسپوروزونت‌ها از پشه آلوده به پرنده شیزونت‌های قبل از اریتروسیتی بسیاری در ماکروفاژها و فیبروبلاست‌های نزدیک محل گزش پشه تشکیل می‌شود به مروزونیت شیزونت‌های مذکور کریپتوزوئیت اطلاق می‌شود. کریپتوزوئیت‌های تشکیل شده مجدداً تشکیل شیزونت خواهند داد که مروزوئیت‌های آن تحت عنوان متاکریپتوزوئیت نامیده خواهد شد. مروزوئیت‌های تشکیل شده وارد گلبول‌های قرمز و دیگر سلول‌های بدن شده و تشکیل شیزونت‌های اریتروسیتی و خارج اریتروسیتی را خواهند داد. شیزونت داخل اریتروسیت 7 تا 10 روز بعد از ابتلا تشکیل خواهد شد. آزاد شدن مروزوئیت‌ها از شیزونت به طور هم‌زمان صورت می‌گیرد و سبب می‌گردد که مانند انواع انسانی در زمان آزاد شدن انگل تب مشاهده گردد. البته در پرندگان بروز تب از علائم مشخصه‌ی بیماری محسوب نمی‌شود. پس از تعدادی تکثیر غیر جنسی و تشکیل شیزونت بعضی از مروزوئیت‌ها وارد چرخه جنسی شده و میکروگامونت و ماکروگامونت تشکیل خواهد شد. تبدیل شدن ماکروگامونت و میکروگامونت به گامت ماده و نر تنها هنگامی به وقوع خواهد پیوست که توسط پشه بلعیده شود. پس مرحله اسپروگونی و گامتوگونی و گامتوژنز به ترتیب در پشه و پرنده و پشه اتفاق می‌افتد. در سیر تکاملی پلاسمودیوم گالیناسنوم به شیزونت نسل اول خارج از گویچه ی قرمز کریپنوزونیت اطلاق می‌شود.
7) Exflageliation در سیر تکاملی پلاسمودیوم :
پس از خون‌خواری از پرنده مبتلا ماکروگامونت و میکروگامونت وارد روده پشه خواهند شد در 10 تا 15 دقیقه اول هسته میکروگامونت تقسیم شده و طی فرایندی تحت عنوان Exflageliation 6 تا 8 تاژک بلند و نازک از سلول مادر بیرون خواهد زد. مدت زمان کوتاهی تاژک‌ها متصل به سلول مادر باقی خواهند ماند سپس میکروگامت‌ها به همراه تاژک‌ها جدا شده و طی لقاح با ماکروگامت‌های ایجاد شده زیگوت یا تخم تشکیل خواهد شد. زیگوت تشکیل شده متحرک است و Ookilete نامیده می‌شود. اووکیلت به داخل مخاط روده نفوذ کرده و در سطح خارجی معده مستقر خواهد شد و اووسیتی با قطر 50 – 60 میکرون تشکیل خواهد داد (7). هسته اووسیست طی تقسیم اسپوروگونی تعداد زیادی اسپوروزوئیت تولید خواهد کرد. اسپروگونی 10 تا 20 روز طول می‌کشد. هنگامی که اسپوروزوئیت ها بالغ می‌شوند اووسیست پاره شده اسپوروزوئیت‌ها در داخل محوطه‌ی بطنی پشه آزاد شده و خود را به غدد بزاقی پشه خواهند رساند و طی خون‌خواری پشه اسپوروزوئیت به میزبان جدید منتقل خواهد شد. پلاسمودیوم ویواکس عامل بیماری مالاریای خوش‌خیم سه به یک است. پلاسمودیوم ارائه نیز عامل مالاریای سه به یک خوش‌خیم است. اما پلاسمودیوم فالسی پاروم عامل مالاریای سه به یک بدخیم است.
8) نشانی‌ها :
پلاسمودیوم در کبوتر نیز مانند انسان تب متناوب ایجاد می‌کند که این تب هنگامی ظاهر می‌شود که مروزوئیت‌ها آزاد شوند و در بالاترین میزان در خون باشند. (پلاسمودیوم پینوتی دارای چرخه تولید مثلی است که در حدود 24 ساعت به طول می‌کشد) (10). درجه حرارت کلواک کبوتر در خلال بیماری در نوسان است و تب با فاصله یک روز در میان ظاهر می‌گردد. پرندگان مبتلا افسرده و ضعیف هستند و شکم برجسته‌ای داشته و کبد و طحال بزرگ می‌شود تغییر رنگ می‌دهد (قهوه‌ای تیره تا سیاه). پرندگان به طور پیش رونده‌ای ضعیف و بی‌تفاوت می‌شوند. در عفونت‌های شدید پس از یک فاصله‌ی زمانی کوتاه کما و مرگ رخ می‌دهد. ممکن است خون‌ریزی چشمی و کم خونی شدید نیز ایجاد شود. به علت انسداد مویرگ‌ها در طی مراحل خارج گلوبولی پلاسمودیوم گالیناسئوم اختلال عملکردی اعصاب مرکزی به وجود می‌آید.
9) اهمیت :
مالاریای پرندگان با فراوانی زیادی در جهان رخ می‌دهد. پلاسمودیوم و گالیناسئوم و پلاسمودیوم جاکستانوکلوئر و پلاسمودیوم دوره بیماری‌زاترین گونه‌ها برای ماکیان بوده و تلفات تا 90 % ایجاد می‌کنند.
10) تشخیص :
معمولاً گسترش‌های خونی رنگ آمیزی شده با گیمسا ارگانیسم‌های متعددی (گامونت و مرونت) را در گلبول‌های قرمز نمایان می‌سازند. سلول‌های آلوده همچنین دارای گرانول‌های رنگدانه ای تیره (هموگلوبین هضم شده) هستند. با سرد شدن نمونه خون میکروگامونت ها میکروگامت ها را به وجود می‌آورند که وارد پلاسما می‌شوند. میکروگامت‌های گونه‌های پلاسمودیوم و هماتوزواهای مربوطه هنگام حرکت در گسترش مرطوب با اسپیروکت بورلیا اشتباه می‌شوند.
11) پیشگیری :
نصب توری پشه گیر در محل‌های نگهداری از ماکیان و کبوتران مانع از انتقال توسط ناقلین این بیماری می‌گردد.
12) درمان :
ممکن است پرندگان مبتلا با داروی کلروکوئین (یک میلی گرم به ازای هر کیلوگرم به صورت عضلانی به طور روزانه برای پنج روز و یا 250 میلی گرم و در هر 120 میلی لیتر آب آشامیدنی) درمان شوند، ممکن است به منظور مخفی کردن تلخی از آب انگور یا پرتقال استفاده شود. کوئینا کرین ( 6 /1 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم عضلانی به طور روزانه طی پنج روز) پریملکوئین (100 میلی گرم به ازاری هر کیلوگرم خوراکی) و سولفونامیدها توأم با تری متوپریم جهت درمان استفاده می‌شوند. پایریمتامین به عنوان بهترین داروی سرکوبگر گزارش شده است. هر داروی ضد مالاریا ممکن است استفاده گردد اما تفاوت‌های سویه‌های در حساسیت پیدا می‌شود (5) .
تصویر 1-1 : گلبول قرمز آلوده به انگل پلاسمودیوم
1- 20- 1- 2- لوکوسیتوزون کالری (leucocytozoon caullery ) :
1) میزبان‌ها :
تعدادی از پرندگان اهلی و وحشی به این انگل‌ها مبتلا می‌شوند.
2) محل استقرار :
گامت ها در داخل گلبول‌های قرمز و سفید قرار می‌گیرند و اغلب به علت اندازه بزرگ ارگانیسم از حالت طبیعی خارج می‌شوند.
3) توصیف گونه :
انگل‌های این جنس در داخل سلول‌های پارانشیمی کبد و قلب و کلیه و سایر اندام‌های بدن پرنده میزبان

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   منبع پایان نامه با موضوعنیترات، نمونه‌های، نیتریت

Leave a Reply