۱- تلادو و همکاران (۱۹۷۴) دریافتند که توانایی بیشتر در حل مسأله با افزایش عزت نفس و پایگاه درونی رابطه دارد. (به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۲- نتایج پژوهشی که اثر آموزش مهارت های زندگی را در زمینه خود آگاهی بررسی نمود ، نشان داد که به دنبال این آموزش ، دانش آموزان صداقت بیشتر ، نوعدوستی بیشتر و پرخاشگری کمتر نشان می دهند (ویک لانگ ، ۱۹۷۹ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۳- بوتوین و همکاران (۱۹۸۰ تا ۱۹۹۵) ده مقاله مستقل را در مورد تأثیر برنامه آموزش مهارت های زندگی بر کاهش سوء مصرف سیگار ، الکل و مواد مخدر در دبیرستان های امریکا انجام دادند ، نتایج نشان داد که اجرای این برنامه یک کاهش ۴۰ تا ۸۰ درصدی را در مصرف سیگار ، موادمخدر و الکل بوجود آورده بود. (به نقل از خاکپور ، ۱۳۸۰)
۴- بوتین و همکاران (۱۹۸۰ تا ۱۹۸۴) اثر برنامه آموزش مهارت های زندگی را بر مصرف الکل ، سیگار و دارو بررسی نمودند. این برنامه شامل آموزش مهارت های ارتباطی ، تصمیم گیری و اضطراب و استرس بود. نتایج نشان داد که آموزش ها در کاهش مصرف سیگار ، الکل و دارو موثر بوده اند. (به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۵- در بسیاری از بررسی های انجام شده ، در زمینه اثر مهارت زندگی بر عملکرد تحصیلی ، از طرح های غیرتجربی استفاده شده است. مثلاً در برنامه آموزش مهارت های «لایونز کوئست» دو تغییر چشم گیر به دست آمد:
۱٫ افزایش اعتماد به نفس کودکان
۲٫ بهبود رابطه معلمان و شاگردان. تمام معلمان و شاگردان شرکت کننده در این طرح از برنامه رضایت داشتند. (کوئست زیر چاپ ، به نقل از نوری و محمدخانی ، ۳۷۹)
۶- در مطالعه پارسونز و همکاران (۱۹۸۸) در مورد مهارت های زندگی ، رابطه معلمان و شاگردان بهتر و رفتار شاگردان در کلاس سازگارانه تر شد.
۷- مطالعه دیگری در پرتوریکو نشان داد که پس از اجرای برنامه مهارت های زندگی ، غیبت شاگردان از مدرسه کاهش یافت (کوئست چاپ نشده). همچنین بررسی های دیگر نشان داده اند که به دنبال اجرای چنین برنامه هایی ، حضور دانش آموزان در مدارس و میانگین نمرات کلاسی آنان افزایش و بدرفتاری آنان کاهش چشمگیری یافت. (نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۸- در پژوهش مهم دیگری که بر روی ۹۰۰ دانش آموز در ونزوئلا صورت گرفت ، مهارت فکر کردن به کودکان گروه آزمایشی ، آموزش داده شد و سپس این افراد با یک گروه کنترل همتا مقایسه شدند. هر دو گروه ، در ابتدا و انتهای بررسی ، آزمون های هوشی و آزمون های تحصیلی را تکمیل نمودند. نتایج نشان داد که هوش گروه آزمایش ، بطور معنادار و رضایت بخش افزایش یافت ، نگرش معلمان نسبت به فرایند آموزش تغییر نمود و علاقه بیشتری به شاگردان نشان دادند.
۹- پژوهش وسیع تری که روی یک نمونه ۲۴۰۰۰ نفری صورت گرفت نیز چنین تغییرات معنی داری را پس از اجرای آموزش نشان داد. (گوانزالس ، ۱۹۹۰ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۱۰- نتایج پژوهشی نشان داد که پس از آموزش مهارتهای حل مسأله به گروه آزمایشی ، اکتساب این مهارت نسبت به گروه کنترل افزایش یافت. (تلادو و همکاران ، ۱۹۸۴؛ کاپلان و همکاران ، ۱۹۹۲ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۱۱- آموزش مهارت های زندگی ، در برنامه های گوناگون موثر و مفید بوده است. مثل برنامه های پیشگیری از سوء مصرف دارو (بوتوین و همکاران ، ۱۹۸۴ و ۱۹۸۰؛ پنتر ، ۱۹۸۳)؛ بارداری نوجوانان (زابین و همکاران ، ۱۹۸۶؛ شینک ، ۱۹۸۶)؛ ارتقای هوش (گوانزلس ، ۱۹۹۰)؛ پیشگیری از بی بند و باری جنسی (اولویس ، ۱۹۹۰)؛ پیشگیری از ایدز (سازمان جهانی بهداشت ، ۱۹۹۴)؛ آموزش صلح (پراتزمن و همکاران ، ۱۹۸۸) و ارتقای اعتماد به نفس (تکید ، ۱۹۹۰ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۱۲- مطالعاتی در زمینه آموزش مهارتهای زندگی در مقاطع راهنمایی و متوسطه انجام شد ، که نتایج تمامی آن ها حاکی از کاهش میزان مصرف سیگار ، الکل و مواد مخدر ، افزایش نگرش منفی نسبت به سوء مصرف مواد و افزایش عزت نفس در مهارت های اجتماعی بوده است. (پنتر و همکاران ، ۱۹۸۸؛ اینسکویچ و همکاران ، ۱۹۹۰؛ کروتر و همکاران ، ۱۹۹۱؛ ایگرت و همکاران ، ۱۹۹۴؛ باکر و همکاران ، ۱۹۹۵؛ تامپسون و همکاران ، ۱۹۸۸). علاوه بر این آموزش مهارت های زندگی برای پیشگیری از خودکشی ، خشونت و رفتارهای منفی و کاهش افت تحصیلی نیز مورد استفاده قرار گرفته حاکی از کاهش میزان اقدام به خودکشی ، خشونت و رفتارهای منفی و افت تحصیلی بوده است (الیاس و همکاران ، ۱۹۹۱؛ گینر و همکاران ، ۱۹۹۳؛ لافروم بواز ، ۱۹۹۴؛ ایگرت و همکاران ، ۱۹۹۴؛ تامپسون و همکاران ، ۱۹۹۸؛ پنتر و همکاران ، ۱۹۹۸ به نقل از خاکپور ، ۱۳۸۰).
۱۳- یکی از اهداف اصلی برنامه مهارت زندگی ، ارتقاء بهداشت روانی کودکان و نوجوانان است. مطالعات بسیاری در مورد تأثیر برنامه آموزش مهارت های زندگی بر ابعاد مختلف سلامت روان انجام گرفته و نتایج نشان داده است که آموزش این مهارت ها سبب افزایش عزت نفس ، بهبود مهارت های اجتماعی و ارتباطات بین فردی ، افزایش رفتار های مثبت اجتماعی و سازگاری اجتماعی ، افزایش رضایت سیستم خانوادگی و سازگاری با خانواده ، افزایش مهارت حل مسائل شخصی و بین فردی و افزایش مهارت های مقابله ای شده است. (شور، ۱۹۸۲؛ بوتوین ، ۱۹۸۲؛ پارت ، ۱۹۸۵؛ کروتر ، ۱۹۹۱؛ الیاس و همکاران ، ۱۹۹۱؛ لارسون ، ۱۹۹۲؛ گیلبرت ، ۱۹۹۶ به نقل از خاکپور ، ۱۳۸۰).
۱۴- ب
رنامه های پیشگیری مبتنی بر آموزش مهارت های زندگی ، بر اساس مطالعات انجام شده بسیار موثرتر از گرایش های سنتی است. مثلاً «پری و کلدر» (۱۹۹۲) دریافتند که گرایش های جامع در پیشگیری از سوء مصرف مواد (شامل آموزش مهارتهای زندگی برای ارتقاء توانایی های اجتماعی) در به تعویق انداختن شروع مصرف الکل و ماری جوانا بسیار موثرتر از گرایش های مبتنی بر ارائه دانش و اطلاعات و گرایش های میتنی بر رهبری همسالان بوده اند. همچنین «گلین» (۱۹۸۹) در مروری بر گرایش های موثر در پیشگیری از مصرف سیگار به این نتیجه رسید که آموزش مهارت ها ، جزء ضروری برنامه های موفق و موثر است (به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۱۵- پژوهش کنترل شده وسیعی درباره پیشگیری از سوء مصرف مواد بر روی جمعیت ۹۷۸ نفری از دانش آموزان کلاس پنجم صورت گرفت. مقایسه پیش آزمون و پس آزمون نشان داد که مهارت های مقابله گروه آزمایشی در مقابل افراد گروه کنترل ، افزایش چشم گیری یافت (انیسکویچ- وایسونگ ، ۱۹۹۰ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۱۶- متیک و همکاران (۱۹۸۷) بر اساس پژوهشی بر روی ۱۶۸۴ دانش آموز گزارش دادند که سوء مصرف دارو با استرس ارتباط دارد. پژوهش دیگری در مورد عوامل زمینه ساز مصرف سیگار بر روی ۸۱۰ دانش آموز نشان داد که همرنگی با جماعت و فشار ناشی از همسالان از عوامل میانجی اساسی است که ارتباط استرس و پاسخ های مقابله ای ناسازگارانه را تحت تأثیر قرار می دهد (کاسترو و همکاران ، ۱۹۸۷). ماگودی و ناستازی (۱۹۸۸) دریافتند اعتیاد به مواد مخدر در مراحل ابتدایی ، با ناتوانی در برقراری ارتباط با والدین و همسالان رابطه دارد. (به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹)
۱۷- کاپلان و همکاران (۱۹۹۲) آموزش هایی را که در زمینه های اختصاصی و پیشگیری از مصرف مواد الکلی ارائه دادند. نتایج نشان داد که آموزش ها در پیشگیری از مصرف مواد موثر است و تمایل به استفاده از مواد الکلی را کاهش دهد. همچنین یافته ها ، به اثرات مثبت این آموزش بر مهارت دانش آموزان در حل مشکلات بین فردی و مقابله با اضطراب دلالت دارند. به دنبال چنین آموزش هایی ، شرکت کنندگان قادر می شوند تا تعارض های خود را با همسالان به نحو سازنده ای حل نمایند و محبوبیت بین فردی بیشتر می یابند. این پژوهش موثر بودن آموزش مهارت های زندگی را در ارتقای سطح بهداشت روان و پیشگیری اولیه نیز نشان می دهد. یافته ها تأثیر آموزش مهارت های زندگی را در پیشگیری از خود کشی نشان داده اند (منابع موجود در دفتر بهداشت و تغذیه وزارت آموزش و پرورش).
۱۸- پژوهش ها حاکی از آنند که عزت نفس ضعیف با موارد زیر ارتباط دارد: سوء مصرف الکل و دارو (کامفر و ترنز ، ۱۹۹۰ ، سینگ و مصطفی ۱۹۹۴) بزهکاری (دوکز و لورچ ، ۱۹۸۹)؛ بی بند و باری جنسی (کدی ، ۱۹۹۲ ؛ پلات نیک ، ۱۹۹۲)؛ افکار مربوط به خودکشی (چوکت و همکاران ۱۹۹۳ ، به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۱۹- پژوهش در زمینه سوء مصرف مواد نشان داده است که سه عامل مهم با سوء مصرف مواد رابطه دارند که عبارتند از: عزت نفس ضعیف ، ناتوانی در بیان احساسات و فقدان مهارت های ارتباطی (مک دانلد و همکاران ، ۱۹۹۱ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۲۰- برنامه آموزش مهارت های زندگی برای پیشگیری از خودکشی ، خشونت و رفتارهای منفی و افت تحصیلی نیز مورد استفاده قرار گرفته که نتایج حاکی از کاهش میزان اقدام به خودکشی ، خشونت و رفتارهای منفی و کاهش افت تصیلی بوده است. (الیاس و همکاران ۱۹۹۱؛ ایگرت و همکران ، ۱۹۹۴؛ تامپسون و همکاران، ۱۹۹۸؛ پنتر و همکاران ، ۱۹۹۸ ، به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۲۱- پژوهش ارکارت و همکاران (۱۹۹۱) که به صورت پژوهش تجربی و کنترل شده اجرا شد ، ۲۵۳۰ دانش آموز در گروه کنترل و ۲۵۳۰ دانش آموز در گروه آزمایشی را مورد بررسی قرار داد. گروه آزمایشی در مورد مهارت های ارتباطی ، تصمیم گیری و مراحل حل مسأله آموزش داده شدند. نتایج نشان داد که در گروه آزمایشی ، مصرف سیگار و الکل و سایر مواد مخدر کاهش چشم گیری یافت. چنین برنامه ای در فنلاند ، بر روی ۴۵۲۳ دانش آموز اجرا شد و نتایج مشابهی به دست داد (وارتیانین و همکاران ، ۹۸۶ ) ، (منابع موجود در دفتر بهداشت و تغذیه وزارت آموزش و پرورش).
۲۲- آموزش مهارت های زندگی در پیشگیری از خشونت و بزهکاری نیز کارایی داشته است. در یک برنامه پیشگیری از خشونت ، به ۱۳۵ دانش آموز مهارت حل مسأله آموزش داده شد. نتایج نشان داد که افراد شرکت کننده در برنامه ، در مقایسه با گروه کنترل با مشکلات اجتماعی کمتری روبرو بوده و کمتر به راه حل های خشمون آمیز متوسل شده اند و عواقب منفی بیشتری برای خشونت مطرح کرده اند (گی نر و همکاران ، ۱۹۹۳ ، به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).
۲۳- یک مطالعه طولی ۶ ساله ، در مورد پیآمدهای برنامه پیشگیری اولیه و آموزش مهارت های زندگی نشان داد که به دنبال آموزش ، رفتارهای مناسب اجتماعی افزایش و رفتارهای منفی و خود تخریبی کاهش می یابد (الیاس و همکاران ، ۱۹۹۱ به نقل از نوری و محمدخانی ، ۱۳۷۹).