نان هاندرسن تاب آوری را ترکیبی  از ۶ عامل زیر معرفی می کند:
-فراهم سازی حمایت مهربانانه
-طراحی و ارتباط سازی برای افزایش امیدواری
-فرصت سازی برای مشارکت معنادار
-پیشاهنگی در پیوند های اجتماعی
-مرزبندی شفاف و سازگار
-آموزش مهارت های زندگی
ماستن و کوتسورات(۱۹۹۸) خصوصیات تاب آوری را به این شرح توصیف نموده اند:
۱- برخورداری از تیزهوشی و مهارت عقلانی، توانائی در صمیمیت و گسستگی
 ۲- توانایی در مفهوم پردازی موضوعات متعدد، دستیابی فرد به این اعتقاد که حق زندگی کردن دارد.
 ۳-  برخوردار بودن از توانایی یادآوری و فراخوانی اشخاص و موضوعات خوب و نگهداری آنها(نمادهای خوب) در ذهن
۴-  برخورداری از توانایی در لمس عواطف، بجای این که وی هر زمان که عواطف مهم وی برانگیخته شدند، آنها را انکار یا سرکوب کند.
۵-  داشتن هدف در زندگی
۶- -برخورداری از توانائی جذب و استفاده از حمایت اجتماعی
۷-  برخورداری از توان در نظر گرفتن احتمالات در زندگی و استفاده مطلوب از دستورات اخلاقی جامعه مدنی
۸-نیاز و توانایی در کمک به دیگران
 ۹- برخورداری از خزانه عاطفی
۱۰- کاردان و مبتکر بودن
 ۱۲- برخورداری از دیدگاهی نوع دوستانه نسبت به دیگران
 ۱۳- برخورداری از ظرفیت تبدیل درماندگی آسیب رسان به درماندگی آموخته شده.
در مجموع می توان گفت که تاب آوری فرایندی پویا است که در آن تأثیرات محیطی و شخصیتی در تعاملی متقابل بر یکدیگر اثر می گذارند. پژوهش های تاب آوری الگوهای نظری رشد انسان را که پیش از این توسط اریکسون، برونفن، پیاژه، کلبرگ، گیلیان، استینر، مازلو و پیرس مطرح شده بود(ماستن، ۲۰۰۱)، مورد تأیید قرار می دهند. در تمامی این الگوهای نظری، در حالی که بر ابعاد مختلف رشد انسانی(روانی- اجتماعی- شناختی- اخلاقی- معنوی) تأکید می شود، هسته مرکزی این رویکردها را این پیش فرض تشکیل می دهد که فطرتی بیولوژیک برای رشد و کمال در هر انسان وجود دارد-طبیعت خود اصلاح گری ارگانیسم انسانی- که به طور طبیعی و تحت شرایط معین محیطی می تواند آشکار شود. همانگونه که ماستن(۲۰۰۱) می گوید:  هنگامی که فاجعه از سر بگذرد و نیازهای اولیه انسانی تأمین گردد، آن گاه تاب آوری احتمال ظهور می یابد. مهم ترین نتیجه کاربردی برآمده از دل پژوهش های تاب آوری، این است که می توانیم توانمندی افراد را ارتقاء دهیم بگونه ای که آنها به احساس هویت و کارآمدی، توانایی تصمیم گیری، هدف گذاری و باور به آینده دست یابند و از این راه بتوانند نیازهای اولیه انسانی خود برای مهربانی، رابطه با دیگران، چالش، قدرت و معنا داری را در شرایط طاقت فرسا بعنوان کانون توجه هر گونه مداخلات پیشگیرانه، آموزشی و رشد فردی قرار دهند(توگاد و فردریکسون، ۲۰۰۴ص۳۳).
۲-۳-انواع تاب آوری:
بنا به نظر هارت و همکاران (۲۰۰۷) توصیف تاب آوری سه روش را شامل می شود: تاب آوری حقیقی، تاب آوری عمومی، تاب آوری تلقیحی (به نقل از مرتضوی، ۱۳۸۹ص۷۹).