ارتفاع از سطح دریا
وسعت منطقه
عرض پیست
جهت شیب دامنه
نباشد
نباشد
موجود باشد
موجود باشد و یا ایجاد آن ها امکان پذیر باشد
تا حد امکان کم باشد
بهمن خیز
صخره ای
امنیت در منطقه
امکانات زیر بنایی همچون جاده و یا به عبارتی دسترسی، آب، برق و تلفن
فاصله تا نزدیک ترین شهر
جدول ۳-۲: استانداردهای فنی لازم برای یک پیست اسکی
جدول ۳-۲: استانداردهای فنی لازم برای یک پیست اسکی
توسعه پایدار گردشگری اسکی
توسعه پایدار توسعه ای است که در عین برآورده کردن نیازهای نسل موجود، توانایی نسل های آینده در برآورده کردن نیازهایشان را از بین نبرد (سمینار بررسی سیاست ها و برنامه های توسعه جهانگردی در جهموری اسلامی ایران، ۱۳۸۲). بر اساس تعریف دیگری که از سازمان جهانی گردشگری در سال ۲۰۰۴ ارائه شده است، گردشگری پایدار به آن دسته از توسعه گردشگری اطلاق می شود که با توجه به نیازهای گردشگران موجود و منطقه میزبان ، ضمن حفاظت از منابع طبیعی و فرهنگی، در پی یافتن راه های مدیریت صحیح آن ها درآینده است (سوپرادیست، ۲۰۰۴).
گردشگری پایدار به این معناست که رشد گردشگری، مشکلات جدی زیست محیطی یا اجتماعی- فرهنگی در بر نداشته باشد، کیفیت زیست محیطی ناحیه گردشگری حفظ و مزایای حاصل از آن به طور گسترده ای در سراسر جامعه توزیع گردد (ضرغام بروجنی، ۱۳۸۹).
به دلیل رابطه تنگاتنگ گردشگری اسکی با محیط زیست، اکوسیستم و تنوع زیستی، توجه به پایداری محیط زیست، یکی از ارکان مهم هر برنامه ریزی گردشگری اسکی است (بدری و وثوقی، ۱۳۸۸). پایداری زیست محیطی به فعالیت هایی اشاره دارد که منابع طبیعی را سریع تر از زمانی که بتوانند خود را بازسازی کنند، تخریب نمی کنند و یا موجودیت سیستم های زیست محیطی را تهدید نمی کنند. درواقع پایداری زیست محیطی برای این است که تضمین کند که توسعه گردشگری با حفظ فرایندهای حیاتی زیست محیطی، منابع و تنوع زیستی مطابقت دارد (سوپرادیست، ۲۰۰۴).
اساس توسعه پایدار گردشگری از منظر WTO (1993) در نظر داشتن رابطه ای است که میان سه جزء سازنده محیط زیست گردشگری برقرار است. این سه جزء عبارتند از: گردشگران، مقصد و جامعه میزبان. این رابطه می تواند پویا و سازنده و یا مخرب باشد. هدف گردشگری پایدار این است که با حفظ منابع طبیعی در درازمدت، بین این سه جزء تشکیل دهنده گردشگری اعتدالی موزون برقرار کند. در همین رابطه باید اذعان داشت مناطق کوهستانی غیر از اینکه منابع طبیعی مهمی محسوب می شوند، به دلیل عرضه چشم اندازهای زیبا و تفریحی، امروزه طرفداران بسیاری دارد و هر چند اکوسیستم و زیست بوم های ارتفاعات بالا به لحاظ تنوع گونه های زیستی قابل توجه هستند، اما در مقابل سوء رفتارهای انسانی و تغییر کاربری ها و ساخت و سازها، بسیار حساس و آسیب پذیر هستند (بدری و وثوقی، ۱۳۸۸).