قابلیت اطمینان و انگیزش و رفتار

سازگاری:
سازگاری میزان اجتماعی مداری در امتداد یک پیوستار، از دلسوزی تا مخالفت در افکار، احساسات و عملکرد، را می سنجد. این گونه افراد نازک دل، مهربان و ملایم، معتمد، یاری رسان و درستکار هستند.
با وجدان:
درجه ی پیگیری، انگیزش و رفتار هدف گرا را، در افراد می سنجد. افراد با وجدان، سازمان یافته، پایا و سخت کوش هستند.
روان رنجور خوش تیپ:
این ویژگی میزان مستعد بودن افراد برای، اضطراب روانی، ایده های خیالی، اشتیاق بیش از حد و ناسازگاری را، در افراد مختلف می سنجد. این گونه افراد، نگران، عصبی، عاطفی و تا حدودی دچار افسردگی هستند.
تمایل به کسب تجربه:
این خصیصه، میزان حرفه ایی بودن افراد، تمایل به کسب تجربه، آزادی خواهی و کشف ناشناخته ها را، در افراد مختلف می سنجد. این گونه افراد کنجکاو، خلاق، دارای قوه ی تخیل قوی و غیر سنتی هستند (یی لین، ۲۰۱۰).
ابعاد شخصیت برند:
ابعاد شخصیت برند که توسط آکر(۱۹۹۷) ارائه شد در برگیرنده موارد زیر می باشد:
صداقت:
بیانگر سلامت و درستکاری یک برند می باشد؛ بعد صداقت از شخصیت برند در مطالعات آکر شامل ویژگی های واقعی، اخلاقی، سالم و موفق دوستانه و احساسی است که این خصایص می تواند نشان دهنده ی مردم مداری قوی، تمایل به همکاری و توازن و هماهنگی باشد. صداقت برند درچارچوب ارائه شده توسط آکر، از شخصیت برند، به معنای درستکاری و واقعی بودن یک برند است.
اشتیاق و هیجان:
مواردی نظیر روحیه و جسارت یک برند را در بر می گیرد؛ بعد اشتیاق و هیجان انگیز از شخصیت برند شامل خصوصیات مهیج، زنده و ماجراجویی، بی نظیر و هنری و نیز به روز و خلاق است. چنین خصوصیاتی دال بر تمایل به تغییر خیال پردازی، شهود قوی، تصویر سازی خلاق و اشتیاق ذاتی است. اشتیاق و هیجان برند نیز به مهیج و ماجراجو بودن برند اشاره دارد و یک برند زمانی شایسته ادراک می شود که پایا و هوشمند باشد.
صلاحیت (شایستگی):
قابلیت اطمینان و موفقیت یک برند در قالب این مقیاس جای می گیرد؛ بعد صلاحیت شخصیت برند شامل ویژگی های قابلیت اتکا، هوشمندی و موفقیت است. چنین خصوصیاتی دال برگرایش نسبت به وظیفه مداری، ساختار مندی و قانونی بودن است.
کمال:
سطح بالای برند را شامل می شود مواردی همچون با شکوه بودن یک برند؛ کمال یک برند نیز به، با شکوه بودن و جذاب بودن برند اشاره دارد. اسمیت و بارکلی (۱۹۹۶) آن را ادراک هر یک از طرفین رابطه از میزان مهارت، توانایی و دانش مورد نیاز طرف مقابل برای عملکرد اثر بخش تعریف کرده اند (رنجبریان و براری، ۱۳۸۸).
قوت و استحکام: