موقعیت جغرافیایی و فارغ التحصیلان

راه حل مسائل هنری را باید در میان جامعه هنری پیدا کرد. تکاپو و پویش هنری از بالا به پائین جریان نمییابد. بها دادن به بدنه متشکل از هنرمندان و فرهیختگان، راه حل مشکلات هنری و از جمله آموزش هنر است، تأسیس ساختاری مشابه تشکلهای جامعه م دنی برای آموزش هنر، از راهکارهای قابل بررسی در آموزش هنر است. تشویق و ترغیب فارغ التحصیلان و دانشجویان رشتههای هنری به تأسیس نهادها و کانونهای فرهنگی هنری با حمایت وزارت و به صورت مستقل باعث ایجاد مکانهایی برای مراجعه هنرمندان و هنردوستان با انگیزه علاقه و نه مدرک میشود که میتواند شروعی بر پژوهش در فرهنگ و هنر ایران و ارتقاء آن به وسیله همکاری و همفکری گروههای مختلف سنی باشد.

۲-۲-۶ هنر اجتماعی و آموزش
در جامعهای که مسئله هویت هنوز حل نشده مانده، در جامعهای که مباحث سنت و پیشرفت، ثبات و تغییر، میراث فرهنگی و تجدد طلبی از موضوعات روز است جواب مسئله آموزش هنر تا حد زیادی موط بر جوابهایی است که پس از پخته شدن بحث و تصمیم جامعه برای حرکت به سوی آن تعیین میشود. البته این بدان معنی نیست که جوامع منتظر تصمیم گیری عقلاً بمانند و سپس حرکت کنند. بلکه هدف این است که عوامل متعددی باید مورد توجه قرار گیرد و هنگام حرکت جامعه به تدریج اجزاء لازم اصلاح شود تا محصول نهایی دارای کیفیت صحیح و قابل قبولی شود.
میتوان گفت که تا حدود نیم قرن پیش آموزش هنر در ایران به صورت سینه به سینه از استاد به شاگرد بوده است. هر چند که این آموزش روش سنتی دارای ویژگیهایی بوده که منحصر به هنرمندان سنتی ایران نبوده بلکه از دوران باستان تاکنون در نقاط مختلف جهان نیز دیده شده است.
استادکار سالها با شاگردان خود به طور مستقیم در جامعه کار میکرد و شاگردان به مرور زمان با هنر متأثر از مسائل فرهنگی، اجتماعی، اقلیمی آشنا میشدند. این ارتباط و نزدیکی استاد و شاگرد با مردم عاملی بود که موجب میشد تا نتیجه عینی و کاربردی آن، مورد پسند اجتماع باشد.
آموزش هنر همواره به صورت تماس مستقیم استاد و شاگرد بوده و مسائل نظری در حین طرح، مانند مسائل عملی مطرح میشده است. در خلال آموزش همواره رقابت خلاق و سازندهای میان شاگردان یک استاد و شاگردان اساتید دیگر و خود اساتید نیز وجود داشته که باعث میشد تا سابقه شاگردی نزد اساتید معتبر و صاحب نام، بهترین معرف صلاحیت حرفهای هنرمندان در فعالیت مستقل آینده آنها ب اشد. این روش، با آنکه در نتایج به دست آمده موفق و مورد قبول صاحبکار بود، نقایصی هم داشت. از جمله باعث میشد تا وقت بسیاری صرف آموزش گردد و هر استادی شاگردان را به سلیقه خود پرورش دهد و مهمتر اینکه بر خورد نظرات و عقاید و تبادل نظر بین اساتید و شاگردان که یکی از عوامل رشد و کسب دانش بیشتر است، کمتر وجود داشته باشد.
بخش سوم :مطالعات زمینه
۳-۱ مشخّصات جغرافیایی
موقعیت جغرافیایی و تقسیمات استان
استان قم با وسعتی معادل ۱۴۶۳۱ کیلومتر مربع در مرکز کشور واقع شده و مرکز آن شهر قم است. این استان بین ۵۱ و ۳۰ تا ۵۰ و ۳۰ درجه طول شرقی نسبت به خط استوا قرار گرفته است. استان قم از شمال به جلگه ورامین و شهر ری از استان تهران و ساوه از استان مرکزی و کاشان از استان اصفهان و کویر نمک و از غرب به شهرستان های آشتیان و تفرش از استان مرکزی محدود است (تصویر ۱-۲). براساس آخرین تقسیمات کشوری در سال ۱۳۸۵، این استان دارای چهار شهرستان، ۴ بخش یک شهر، ۹ دهستان و ۳۶۳ آبادی دارای سکنه بوده است.

۳-۲ جغرافیای طبیعی و اقلیمی استان
استان قم در قلمرو کویر مرکزی ایران واقع شده است و بین ۹۰۰ تا ۱۵۰۰ متر از سطح دریای آزاد ارتفاع دارد. مناطق دشتی استان قم با شیب ملایمی از غرب به شرق به سمت منطقه کویر مرکزی گسترش می یابد. رسوبات نرم و قابل نفوذ ابتدای این دشت، خاک و سفره های آب زیرزمینی مناسبی را در یک مکان پدید آورده است. برخی از نواحی استام قم که به طور مشخص در جنوب شرقی استان تهران واقع شده است و ارتفاعی کمتر از ۹۰۰ متر دارد، به دلیل ارتفاع اندک، بارش ناچیز، اقلیم نامساعد و زمین های شور بخشی از کویر مرکزی ایران به شمار می رود و از نظر استفاده از زمین مطلوبیت چندانی ندارد، به همین دلیل خالی از جمعیت است و به حاشیه دریاچه نمک یا مسیله معروف و از نظر جهانگری کویری بسیار جالب توجه است. استان قم از نظر آب و هوا، اقلیم نیمه بیابانی دارد و میزان بارش سالانه آن در اطراف حوض سلطان (تصویر ۱-۳) کمتر از ۱۰۰ میلی متر است که عمدتاً در فصول سرد سال (پاییز و زمستان) صورت می گیرد، در حالی که در فصول گرم- به ویژه تابستان- نزولات جوی بسیار نادر است. مقدار بارش سالانه استان قم ۱۶۵ میلی متر و تعداد روزهای یخبندان آن ۵۵ روز در سال گزارش شده است. بررسی معدل درجه حرارت استان نشان می دهد که حداکثر مطلق درجه حرارت در سال ۱۳۷۳ برابر ۵/۴۵ و حداقل مطلق آن ۸- درجه سانتیگراد و متوسط درجه حرارت سالانه آن حدود ۱۸ درجه سانتیگراد می باشد. بررسی متوسط درجه حرارت ماهانه نشان می دهد که بیشترین درجه حرارت با ۶/۳۱ درجه به مرداد ماه و کمترین آن با ۲/۵ درجه سانتیگراد به دی ماه مربوط است.
۳-۳ تاریخ استان
درباره قدمت قم و تاریخ بنای آن اختلاف نظر وجود دارد . برخی معتقدند که این شهر پیش از دوره اسلامی نیز وجود داشت، بعضی هم می گویند که شهر قم بعد از اسلام بنا گردیده است . باستان شناسان مانند “گریشمن” کناره های غربی ایران (قم، سیلک، کاشان و ساوه) را از نخستین و قدیمی ترین مناطقی می دانند مه جماعات اولیه انسانی در آن استقرار یافته و تمدن های اولیه را پی ریزی کرده اند. در این صورت، قدمت قم و نواحی پیرامون آن به چند هزار سال پیش می رسد.
نتایج کاوش های باستان شناسی اخیر در منطقه قمرود نیز بر صحت این نظر دلالت دارد. در شاهنامه فردوسی نیز نام قم سه بار ذکر شده است. با این وجود، تعداد زیادی مورخین، محققین و جغرافیا نویسان قدیم، معتقدند که قدمت شهر قم به پیش از اسلام نمی رسد و در دوره اسلامی ساخته شده است، ولی نوعی آبادانی در آن وجود داشته که از مفهوم شهر در آن روزگار بسیار دور بوده است. عرب هایی که بعد از اسلام، به آنجا هجرت کردند. لفظ قم را با الهام از واژه کم (که نام حصاری در نزدیکی قم فعلی بود) بر آن نهاده اند.
۱-۳ وضعیت اجتماعی و اقتصادی استان
براساس نتایج اولیه سرشماری عمومی نفوس و مسکن مرکز آماری ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت استان قم در آبان ماه برابر ۱۱۳۳۰۰۰ نفر بوده است.
از این تعداد ۱۶/۹۱ درصد در نقاط شهری، ۸۲/۸ درصد در نقاط روستایی سکونت داشته اند و بقیه غیر ساکن بوده اند. در این استان در مقابل هر ۱۰۰ نفر زن، ۱۰۵ مرد وجود داشته است. از جمعیت این استان ۴/۴۰ درصد گروه سنی کمتر از ۱۵ ساله و ۵۶/۵۵ درصد گروه سنی ۶۴/۱۵ ساله و ۹۲/۳ درصد در گروه سنی ۶۵ ساله و بیشتر قرار داشته اند و سن بقیه افراد نیز نامشخص بوده است.
از کل جمعیت استان ۷۶/۹۹ درصد را مسلمانان تشکیل می دهند. این نسبت در نقاط شهری ۷۵/۹۹ درصد و در نقاط روستایی ۹۴/۹۹ درصد است.