در این بیت وحشی بافقی با ترفندی هنرمندانه جهل خود را به نمایش گذاشته و با جمله ی (این عزای کیست) در واقع قصد دارد عظمت امام حسین (ع) را به نمایش بگذارد و به مخاطب بقبولاند که قطعاً عزاداری شخص مهمی است که حضرت زهرا (س) چنین ماتم گرفته است.
بنگر به نور چشم پیمبر چه می کنند این چشم کوفیان چه بلا چشم بی حیاست
(همان)
مقصود از نور چشم رسول آقا اباعبدالله الحسین (ع) می باشد.در این بیت وحشی تحیر خود را از بی شرمی کوفیان در قالب ابیات به تصویر کشیده است .
یاقوت تشنگی شکند از چه گشت خشک آن لب که یک ترشح از او چشمه بقاست (همان)
مقصود از ترشح لب در این بیت سخنان گهر بار امام حسین می باشد که وحشی با تعبیری شاعرانه آن را چشمه بقا می داند.در واقع مقصود این است که سخنان امام حسین (ع) زندگی بخش است .
در بیت دیگر از این بند وحشی با به کارگیری واژه های بلبل ، گل و قرار دادن آنها در مقابل همدیگر بیت زیبایی خلق کرده است.
بلبل اگر ز واقعه ی کربلا نگفت گل را چه واقع است که پیراهنش قباست
(همان)
تشبیه یکی از آرایه هایی است که در زیبایی شعر کاربرد بسیاری دارد که تمام شاعران از آن بهره می گیرند و در بیت زیر وحشی با بهره گیری از این آرایه واژگان را به خوبی به هم مربوط کرده است.
از پا فتاده است درخت سعادتی که از بوستان دهر چو او گلبنی نخاست
(همان)
درخت سعادت و گلبن در این بیت واژگانی هستند که وحشی آن را برای امام حسین (ع)به کار برده و امام حسین (ع) را درخت نیکبختی و سعادتی می داند که از پا افتاده باشد که بعد از آن در گلستان زمانه مانند او گلی نروئید.
بافقی در بیت دیگر با استفاده ازصنعت تشبیه امام حسین (ع) را شاخ گلی خوشبو از بوستان پیامبر اکرم (ص) می داند که بعد از برچیده شدن آن، بوستان حضرت رسول دیگر آن طراوت و زیبایی را ندارد.
شاخ گلی شکست ز بستان مصطفا که از رنگ و بو فتاد گلستان مصطفا (همان)
بی وفایی کوفیان از مسائلی است که در طول تاریخ بدان پرداخته شده است. در این میان شاعران نیز با سرودن اشعاری در این باب بی شرمی کوفیان را توبیخ کرده و آنان را مورد سرزنش و نکوهش قرار داده اند.
وحشی بافقی نیز در ابیاتش کوفیان را مورد خطاب قرار می دهد و عهد شکنی آنان را به رخشان می کشد.
ای کوفیان چه شد سخن بیعت حسین و آن نامه ها و آرزوی خدمت حسین
ای قوم بی حیا چه شد آن شوق و اشتیاق آن جدّ و جهد در طلب حضرت حسین (همان)
بی حیا واژه ای است که بسیاری از شاعران آن را برای کوفیان به کار برده اند که در این بیت چنانچه می بینیم وحشی بافقی نیز کوفیان را با این نام مورد خطاب قرار داده است.
مسلم بن عقیل پسر عموی امام حسین (ع) و یکی از یاران باوفای آقا ابا عبدالله الحسین (ع) است که در پی نامه ای که کوفیان برای بیعت امام حسین (ع) فرستادند می رود و همان جا کوفیان غدار ایشان را به شهادت می رسانند. وحشی بافقی این عمل کوفیان را توبیخ می کند و آن را بی حرمتی به پیامبر اکرم (ص) و شخص امام حسین (ع) می داند.
ازنامه های شوم شما مسلم عقیل با خویش کرد خوش الم فرقت حسین
با خود هزار گونه مشقت قرار داد اول یکی جدا شدن از صحبت حسین
او را به دست اهل مشقت گذاشتید کو حرمت پیمبر و کو حرمت حسین
(همان)
وحشی بعد از اینکه عمل زشت کوفیان را خاطر نشان می کند، آنان را از رحمت خداوند محروم می داند و به آنان گوشزد می کند در جایی که شفاعت امام حسین (ع) کارساز است آنان نباید طمع نظری از جانب ایشان داشته باشند.