سلامت زوجین چگونه باهم در ارتباط است؟

couple-bike,سلامت زن و شوهر

یه زوج بعد از چند سال زندگی جوری باهم خو می گیرن که حتی سلامتی و مریضی هرکدوم بر دیگری تاثیر میگذاره.

به گزارش آلامتو و به نقل از سپیده دانایی؛ ما بالا رفتن سن رو به عنوان کاری که به تنهایی انجام می بدیم فرض می کنیم. تغییراتی که با در نظر گرفتن عادات و تجربیات هر فرد اتفاق می افتد. اما مطالعاتی که در این باره انجام می شن، دارن به ما نشون میدن که ما همین طور که تو یه رابطه زمان می گذرانیم، از دید زیستی هم تغییر می کنیم تا نسبت به روز اول به زوج مون مثل و مثل تر شیم.

شنون محیا، فلوی پژوهشی فوق دکترا که در تحقیقات مربوط به روابط در دانشگاه میشیگان در ان اربور همکاری می کنه، می گوید: «بالا رفتن سن کاریه که زوج ها با هم انجام میدن.»

اون توضیح می دهد: «شما با هم تو یه محیط هستین. محیط رو با هم آزمایش می کنین و با هم تصمیم می گیرید» و در نتیجه این روال، نه فقط از نظر احساسی، بلکه از نظر فیزیکی هم به هم مربوط می شید.

چیزی مثل وقتی که آخر جملات همدیگه رو می دونین؛ اما در این باره ماهیچه ها و سلول های بدنتون هستن که به صورت هماهنگ عمل می کنن.

پزشکان معمولا مراجعه کنندگان رو تکی معاینه و درمون می کنن که دلیل اصلی اون حق رازداری واسه بیمارانه. اما اطلاعات مربوط به سلامتی یکی از زن و شوهر می تونه سرنخ های کلیدی درباره سلامتی دیگری در اختیار بذاره؛ مثلا، نشونه های ضعف عضلانی یا مشکلات کلیوی در یکی می تونه نشونه ای از مشکلات مشابه در دیگری باشه.

با نگاه به زوج های مزدوجی که کمتر از ۲۰ سال با هم بوده ان و زوج هایی که بیشتر از ۵۰ سال با هم بوده ان، محیا و همکارانش شباهت های شایان توجهی بین زوج هایی که چند دهه با هم بوده ان پیدا کردن؛ به خصوص در کارکرد کلیوی و سطح کلسترول کامل و قدرتِ گرفتن با دست که نشآن های کلیدی از مرگ و میره. اون ها یافته هاشون رو در جلسه هرساله انجمن پیری شناسی آمریکا ارائه کردن.

داده ها از ۱۵۶۸ زوج متأهل با سن بالا از سراسر آمریکا جمع بیاری شد.

این زوج ها بخشی از یه مجموعه داده بزرگ تر بودن که شامل اطلاعاتی درباره درآمد و ثروت، اشتغال، ارتباطات خانوادگی و سلامت اون ها، مثل اطلاعاتی براساس آزمایشات خون می شد.

یه دلیل روشن واسه شباهت با زوج اینه که افراد بیشتر کسائی رو واسه زندگی انتخاب می کنن که مثل شون باشن، آدمایی از یه جنس با پس زمینه های مشابه؛ اما این حقیقت به تنهایی نمی تونه بیشتر بودن شباهت در زوج های طولانی مدت رو توضیح بده.

واسه به دست آوردن جزییات بیشتر درباره اثر انتخاب زوج، در مقابل گذروندن زمان با همدیگه، این تحقیق گران زوج ها رو با در نظر گرفتن عوامل سن، تحصیلات و نژاد تحلیل کردن. وقتی اثر عامل انتخاب زوج محاسبه شد، با بررسی نشونه های حاصل از آزمایش خون مشخص شد، شباهت های زیستی بازم باقی می مانند.

اون طور که محیا ماجرا رو توضیح می دهد، این شباهت فراتره از چیزی که در شروع رابطه وجود داشت؛ یعنی شامل چیزیه که اون ها با هم و در طول زمان ایجاد کرده ان.

اون حالا در حال مطالعه واسه کشف دلیل این شباهت های زیستیِ ساخته شدهٔ اشتراکیه. اون و همکارانش مشغول بررسی چند مسئله هستن که شامل اثر تجربیات مشترک زوج ها و اشتراک در محیطیه که امتیازات و مضرات مشابهی واسه اون ها ایجاد می کنه، مثل امکان پیاده روی در محله و یا وجود راه های دیگه واسه فعالیت بدنی.

کارای محیا ادامه دهنده تحقیقات کریستین هاپمن، دانشیار دانشگاه بریتیش کلمبیا، در ونکووِره. اون [هاپمن] و همکارانش در تحقیقاتشون به این نتیجه رسیدن، زوج های طولانی مدت در روبرو شدن با کارای روزمره مانند خرید خواروبار و پخت غذا و مصرف داروهایشان، با مشکلات مشابهی مواجه می شن.

اون ها درباره افسردگی هم نتیجه های یکسانی پیدا کردن و هم پیدا کردن که در هر دو مسئله، کارای روزمره و افسردگی، زوج ها با هم بهتر یا بدتر می شن.

اون ها هم اینکه به این نتیجه رسیدن که این اثرات از سطح روانی عبور کرده و به سطح فیزیکی می رسد. یعنی، بالا رفتن احساسات مربوط به افسردگی در یکی از زن و شوهر منتهی به افزایش مشکلات مربوط به کارای روزمره در دیگری می شد.

هاپمن و دنیس گرستورف، از دانشگاه هامبولت برلین، فعالیت فیزیکی رو به عنوان عامل کلیدی این موضوع پیشنهاد می کنن. مثلا، اگه فرد دپرس حاضر نباشه از خونه خارج شه، زوج اون هم ممکنه احساس کنه مجبوره در خونه بمونه.

هر چی بیشتر این زوج بی جنب و جوش بمونن، بیشتر در مقابل گروهی از مشکلات آسیب پذیر می شن، از شدید شدن افسردگی تا دیابت. این می تونه توانایی اون ها واسه عملکردهایشان رو روز به روز محدودتر کنه.

اما یافته های این تحقیقات مربوط به زن و شوهر همه خبرهای بد نیستن.

ویلیام چوپیک، دانشیار روانشناسی دانشگاه ایالتی میشیگان دلایلی از قدرت خوش بینی یافته. اون و همکارانش علاوه بر سلامتی و محدودیت های فعالیتی، خوش بینی رو هم، در ۲۷۵۸ زوج سن بالا تر تو یه مجموعه داده ملی، مطالعه کردن.

اون ها امتیاز خوش بینی افراد رو تعیین می کردن، با آزمونی که اندازه موافقت یا مخالفت افراد رو با عباراتی مانند «در شرایط نامطمئن، من معمولا انتظار بهترین حالت رو دارم» اندازه می گیرد.

این محققان پیدا کردن که تو یه بازهٔ چهار ساله، وقتی خوشبینی یکی از زن و شوهر افزایش می یافت، زوج دیگه ناخوشی های کمتری، مثل دیابت و آرتروز تجربه می کرد، در مقایسه با آدمایی که زوج شون افزایشی در خوش بینی نداشت؛ پس «این حقیقت که خوش بینی زوج شما زیاد شده واسه شما خوبه؛» حتی اگه خود شما افزایشی در خوش بینی نداشته باشین.

اون مطمئن نیس این اتفاق به چه دلیل در این مطالعه شون که اون هم در جلسه انجمن پیری شناسی ارائه شده است، می افتد. چوپیک و همکارانش فاکتورهای سن و جنسیت و فرق های تحصیلی رو در نظر گرفته بودن. اون فکر می کنه احتمال سالم زندگی کردن در خوش بین ها بیشتره و اون ها از اثر و نفوذشون روی زوج شون هم استفاده می کنن تا اون ها هم سالم تر زندگی کنن.

چوپیک الان مشغول بررسی تغییرات و هماهنگی کورتیزول در زوج هاست، هورمونی که با استرس ربط داره. اون می خواد زوج هایی که رابطه شون دست کم ۴۰ ساله س رو با اون هایی که کمتر از ۲ ساله با هم ان مقایسه کنه.

این بررسی ها بر اثر زوج ها روی سلامت همدیگه، تقریباً کارای تازه ای هستن؛ خصوصا تحقیقات مربوط به تغییرات زیستی، و محققان هنوز مشغول جواب به سوالات هستن.

با این وجود، چیزی که مشخصه معنی این تحقیقات واسه مراقبت های مربوط به بهداشت و سلامته: آدمایی که تو یه رابطه زوجیت هستن، مشکلات طولانی سلامتی رو به تنهایی تجربه نمی کنن. وقتی یکی از زن و شوهر دچار مشکلیه، دیگری می تونه بخشی از دلیل یا راه حل باشه.

مهارتای ازدواج موفق چیه؟

چیزایی که نباید به همسر گفت

زناشویی سپیده دانایی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *