استودیوی راک استدی چطور با ساخت سری بازی آرکام، ماهیت واقعی بتمن را به نمایش گذاشت؟

۳D Circular Maze, Labyrinth, Colorful, Choices, Problems, Strategy, Circle, Black background

در هفته ای که گذشت، فیلمی جدید با محوریت شخصیت بتمن به نام Batman Vs. Superman: Dawn of Justice روی پرده نقره ای به نمایش درآمد و همونجوریکه انتظار می رفت، نمراتی بسیار ضعیف از طرف منتقدین گرفت (نمره ۲۹ در سایت Rotten Tomatoes و ۴۴ در سایت Metacritic).

این اتفاق واسه شخصیتی که که بارها در بخشای جور واجور سرگرمی مورد استفاده قرار گرفته و فیلما و بازیای بسیار براساس اون ساخته شده، موضوع خیلی عجیب و دور از ذهنی نیس.

همین سال گذشته بود که استودیوی راک استدی، نسخه پایانی سه گانه بتمن خود رو با نام Batman: Arkham Knight عرضه کرد و با پورت بسیار ضعیف نسخه پی سی، شوالیه مشکی رو به نابودی کشید.

شرکت برادران وارنر که نشر Arkham Knight رو برعهده داشت، به شکلی غم انگیز در مسئولیت خود کم کاری کرد و این موضوع در کنار نقدهایی که به سیستم Batmobile یا همون اتومبیل بتمن وارد شد، دلیل گشت تا این حقیقت که راک استدی بهترین بازی ویدیویی ممکن با محوریت بتمن رو ساخته، از یاد ببریم.

راک استدی در طول سالایی که مشغول پیشرفت عناوینی با محوریت مبارز شنل پوش محبوب دنیای کمیک بود، تغییرات زیادی در اون به وجود آورد تا به تجربه ای کامل و حماسی برسه. مطمئنا، Arkham Knight و یا نسخه های قبلی اون، لحظات احمقانه خاص خود رو داشتن؛ لحظاتی که اصلا منطقی به نظر نمی رسیدن. اما همین لحظات، گاه اونقدر آدرنالینی در بدن گیمر ترشح می کردن که جدا شدن از بازی رو حتی واسه لحظه ای کوتاه مشکل می ساخت.

Arkham Knight هرطور که به اون نگاه کنیم، بازی عجیبیه. شاید عجیب ترین چیز اون باشه که راک استدی با ساخت Arkham Knight، واسه سومین بار از پشت به این فرنچایز خنجر زد اما در عین حال، هیچ تغییر زیادی در DNA داستانای بتمن به وجود نیاورد.

گیمر هم اونقدر در نقش بتمن قرار داره، هم اونقدر باید با دشمنان مقابله کنه، و هم اونقدر مخفی کاری و حل معماهای جورواجور، المانای اصلی بازی هستن.

دومین نسخه از سری بتمن راک استدی، یعنی Arkham City در جهانی باز می گذشت و آخرین نسخه از اونم گیمر رو در پشت فرمون بت موبیل قرار می داد. اما در کل، Arkham Knight هم اونقدر مشابه همون نسخه Arkham Asylum بود که در سال ۲۰۰۹ تعجب همه رو برانگیخت. تنها فرق اینه که در نسخه آخر، همه چیز شکلی هوشمندانه تر و روان تر به خود گرفته بود.

با این همه، بهترین ویژگیای بازی، با احتمال خیلی کم از طرف مردم مورد بحث قرار گرفت چون که در همون بخش اولین، داستان Arkham Knight شامل محتویاتی بود که موجب اسپویل داستان می شد و البته برادران وارنر تلاش زیادی کرده بود تا از لو رفتن اون جلوگیری کنه. اما حالا ۹ ماه از منتشر کردن بازی گذشته و می تونیم آزادانه درباره داستان بازی صحبت کنیم. پس باید به این موضوع دقت لازم رو به عمل بیارین که در پاراگرافای پیش رو، ممکنه خیلی از موضوعات داستان اسپویل شن.

جوکر برگشت! و بهتر از هر زمان دیگری بود. شاید به این خاطر که جوکر واقعا بازنگشته بود. همونجوریکه با عرضه بازی مشخص شد، Arkham Knight روی یکی از مهم ترین ویژگیای داستانی کمیکای بتمن دست گذاشته بود: اینکه جوکر، بخشی از بتمنه.

راک استدی در بازی Arkham City، دلقک و آنتاگونیست محبوب دنیای بتمن رو به قتل رساند و خشم خیلی از طرفداران رو برانگیخت. مارک هَمیل، که صداگذاری جوکر در بیست سال گذشته رو برعهده داشته هم گفت که Arkham City آخرین عنوانی بوده که ایشون در اون به صداگذاری جوکر می پردازه.

بعد از معرفی Arkham Knight تئوری جدیدی میان گیمرها باب شد که که شاید شخصیت راس الغول، جنازه جوکر رو در چاله لازاروس بندازه و ایشون دوباره زنده شده و شاید با صداگذاری جدید مانند تروی بیکر، که صداگذاری جوکر رو در اسپین آف Arkham Origin برعهده داشت، همراه باشه. (توضیح مترجم: چاله لازاروس شامل مایعیه که دلیل می شه تا شخص به زندگی جاویدان برسه. شخصیت راس الغول هم صدها سال به کمک این مایع به زندگی خود ادامه داده.)

اما چیزی که هیچکی انتظارش رو نداشت، برگشت جوکر به شکل توهم و خیالات بتمن بود که دلیل شد تا نقشی به مراتب باحال تر از نسخه های قبلی در بازی اجرا کنه.

نکته خنده دار اینست که جوکر به عنوان بخشی از هویت بتمن، بسیار خطرناک تر از قبل به نظر می رسید. جوکر معمولی ممکن بود با گلوله یا بَتَرنگای بتمن متوقف شه، اما این جوکر جدید و خیالی، بخشی از وجود بروس وین به حساب می رفت که منتظر بود تا در حساس ترین زمان ممکن، از جا بلند شه.

و در آخر، طی آخرین بخش بازی، بتمن دچار توهم شده و با این تصور که ایشون، خود جوکره یه شاتگان به دست میگیره و شخصیتایی که واسه سالیان متمادی شهر گاتهام رو به خطر انداختن، نابود می کنه؛ از شخصیت پنگوئن گرفته تا دوچهره. در واقع هرکسی که اونقدر احمق بود تا بر سر راه ایشون قرار گیرد، با گلوله ای کشته می شد.

این سکانسی به مثل و عجیب بود که ریشه تو ذهن رنج دیده بتمن داشت، و دقیقا همون سکانسی به حساب می رفت که یه بازی کلان بودجه به عنوان حسن ختام به اون نیاز داره. اینجور پایانی، بعد از پایان عالی بازی هاف لایف ۲، با احتمال خیلی کم در صنعت بازی دیده شده بود.

با این حال، نموده های شخصیتی بتمن چند سال قبلا از این سکانس عالی، در سری Arkham به نمایش درآمده بودن. اگه خیلی ساده بگیم، بتمن از کتک زدن دشمنان خود حال می کنه و این ویژگی خوب تو یه بازی ویدیویی پیاده شد، چراکه سیستم مقابله در سری Arkham واقعا لذت بخشه.

پریدن به میان جمعیتی از دشمنان و نابود کردن نصف اونا حتی قبل اینکه فرصتی واسه عکس العمل داشته باشن، بهترین راه واسه شروع یه مقابله به حساب می رفت. یا حرکت مخفیانه به سمت دشمنان و یه دفعه ترسوندن اونا، لذتی بود که در هیچ بازی دیگری مشابه اونو ندیده ایم.

حتی ساختار مقابله با بت موبیل که مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت، همین احساس لذت رو در قالبی جدیدتر و مدرن تر منتقل می کرد. پس با اینکه بتمن اهدافی خیرخواهانه داره اما راه و روشی که واسه مقابله با جرم و جنایت در پیش میگیره، خیلی فرقی با جوکر نداره؛ البته فرقش اینه که بتمن هیچ وقت واسه نابودی دشمنان به گلوله متوصل نمی شه.

پس اگه ساده بگیم، بتمن خود یه شخصیت منفیه. و هدف سازندگان از ساخت Arkham هم همین بوده. بتمن شخصیتیه که خود رو بهتر از بقیه می دونه و با اینکه در پاره ای از اوقات، جون بسیاری رو نجات داده اما یه قهرمون به حساب نمی ره.

بتمن، تنها مردی با گجتای باحال، فیزیک بدنی عالی و ذهنی وسواس گرایانه س که یه سری از افراد خلافکار رو یافته تا خشم خود رو روی اونا پیاده کنه. داستان بازی روایت اعمال قهرمانانه بتمن نیس، بلکه نمایشی از عمق فساد شهر گاتهامه که در اون مردی دیوونه با اعمال خودسرانه، قهرمون تلقی می شه. این مفهومی بسیار عمیق و غم انگیزه.

با اینکه Arkham Knight عنوانی تکرارناشدنی بود، اما باید امیدوار باشیم که که سری بازی Arkham واقعا به پایان رسیده باشه. یکی از بهترین ویژگیای روایت داستان Arkham Knight اینه که قوانین خاص خود رو داشته و دیگه احتیاجی به تبدیل شدن به یه فرنچایز دنباله دار رو نداره.

شخصیتای دوست داشتنی ممکنه در سری Arkham کشته شن، درست همونجوریکه جوکر در انتهای نسخه دوم اون کشته شد. همین موضوع دلیل شد تا هر گیمری بتونه بدون نیاز به تجربه نسخه های قبلی، به پای Arkham Knight بشینه. پس ساخت دنباله ای بر این سری بازی، اشتباهی بزرگ میشه. Arkham Knight جمع بندی عالی بر سری بازی ای حماسی به حساب می رفت؛ چند فرنچایز بزرگ هست که اینطور به پایان برسه؟

تا حالا چند بار دیدین که سومین نسخه از یه سری بازی، تا این حد با تغییرات عجیب همراه باشه؟ Arkham Knight رو نمیشه دقیقا یه بازی عالی خواند اما مطمئنا عنوانی پر دل و جرئت تلقی می شه. عنوانی که به فرمولای خاص خود می چسبد و در عین حال، روشای تازه ای واسه گسترش گیم پلی به دور هسته داستان خود پیدا میکنه.

Arkham Knight درباره بازی کردن در نقش بتمن نیس، بلکه درباره بتمن بودن است. Arkham Knight در آخر به بتمن اجازه میده تا دیوانگی خودشو به نمایش بزاره و هیچی خیره کننده تر از اون نیس.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *